Pijn!Mijn benen zijn lam.
Ik weet nu al dat ik morgen niet meer kan lopen.
Dat was de laatste 7heuvelenloop voor mij.
Nou, dat zei ik vorig jaar ook al. Toch ben ik de pijn een half jaar later weer vergeten en schrijf me overnieuw in voor de mooiste loop van Nederland.
Het blijft ook gewoon een prachtig rondje. De eerste 5 kilometer lijkt het allemaal nog makkelijk met twee kleine heuveltjes die je bijna niet opmerkt. Zodra je echter in Groesbeek bent aangekomen houdt het pret-lopen op. De Zevenheuvelenweg scheidt het kaf van de koren en wie te hard van stapel is gelopen wordt gestraft. Terwijl je jezelf de vierde heuvel omhoog sleept valt je blik op het aardige bordje welke je vertelt dat je pas op de helft bent.
Bij kilometer 10 ben je net weer enigszins hersteld - en de volgende heuvel staat op jou te wachten. Deze vind ik altijd de ergste omdat je alleen ziet hoe het omhoog gaat maar niet hoe ver (en ja, hij is lang). Gelukkig kon mijn mp3-speler precies aanvoelen wat ik nodig had en het liedje trok me het laatste stuk omhoog.
Vanaf daar hoef je alleen nog naar huis te lopen. En dat ging prima. Na 15 kilometer (in 1:17:22, volgens eigen hoorloge) bereikte ik tevreden de finish. Volgens mijn benen kan ik vandaag geen meter meer lopen. En morgen ook niet. En überhaupt nooit meer. Maar goed, ik zie het morgen weer ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten