Gimme fuel!

Vandaag dan mijn eerste uitdaging in de wedstrijd. Niet zo zeer omdat het een lange of intensieve afstand is - we hebben het over 6 kilometer bij de Promenadenloop in Tiel. 'Eitje', zou je denken. Daarom kan ik ook moeilijk uitleggen waar de spanning die nu over mijn rug kruipt ineens vandaan komt. Ik voel me niet helemaal fit wat ondermeer door de restjes griep die nog in mijn lijf zitten kan komen. Toch weet ik dat ik deze loop aankan.

Waarschijnlijk hebben hier meerdere mensen die serieus sporten min of meer last van: hoge verwachtingen aan jezelf. De angst dat het tegen valt met je prestaties. Een wedstrijd is in principe slechts een momentopname van de conditie die je op het moment hebt. Maar wat als deze dag toevallig niet jou dag is. Hoe voorkom ik dat ik ontzettend van mezelf ga balen? - Door achteraf snel naar de kroeg te gaan en met z'n allen een biertje te drinken. Het gaat namelijk niet om de prestatie in vorm van tijd. Het feit dat ik intensief getrained heb voor deze wedstrijd en ook daadwerkelijk mee doe is de eigenlijke prestatie. There we go.... Gimme Fuel!

Beetje ziek?

Keelpijn, snotneus  en kippenvel non-stop : ook al probeer ik het nog keihard te negeren, ok voel me hondsberoerd.  Ik stapel zakdoekjes vol snot op mijn bureau en zit te bibberen terwijl mijn collega’s de ramen open willen gooien.  Het griepje komt eraan.

Ik kijk naar buiten. Grijze wolken en regen. Heel erg motiverend. Vanavond stond eigenlijk een rondje intervallopen op de planning. Ik zit te twijfelen. Moet ik dit beetje verkoudheid maar gewoon negeren en toch maar gaan rennen? Of is het juist verstandig om even een keer over te slaan?

Ik ben in tweestrijd. Aan de ene kant voel ik me echt niet fit en ben ik bang dat het geen efficiënt training zou worden. Aan de andere kant zou ik me wel schuldig voelen wanneer ik oversla. ‘Je stelt je aan’, zegt een stemmetje in mijn hoofd. ‘Het is niet verstandig om te gaan sporten, wanneer je verkouden bent’, is het antwoord van mijn verstand. Het is voor mij altijd een lastige keuze geweest. Wanneer moet ik mezelf uitdagen en wanneer ga ik te ver over mijn grenzen?

Uiteindelijk wint mijn verstand. Misschien omdat het maar blijft regenen en mijn kaakholtes al vol snot zitten. Ik kies voor een relaxte avond op de bank. Relaxt? Nou ja, een avond die overschaduwd wordt door mijn slecht geweten. Het is toch raar dat mensen zo streng voor zichzelf kunnen zijn. We kraken onszelf af voor onze tekortkomingen terwijl we wel begrip hebben voor de zwakheden van anderen. Ik raad het mijn vrienden altijd af om te gaan sporten wanneer ze ziek zijn. In de meeste gevallen valt het training tegen en je gezondheid wordt er niet beter op. Dus waarom moet ik wel gaan?

Ik ga naar bed en hoop dat het morgen weer beter gaat. Het enige voordeel van ziek zijn is dat je daarna weer veel meer zin hebt om je weer te bewegen. Laten we het hopen…

Het sprookje van de Schweinehund

Er leefde ooit een klein meisje die helemaal dol was op hardlopen. Ze vond het te gek om door de bosjes of door de stad te rennen er ze werd er nooit moe van. En ze had voor altijd zo kunnen rennen als ze in een sprookje had geleefd.

Helaas werd ze ouder en de tijd voor sprookjes is inmiddels afgelopen. Het kleine meisje is nu bijna volwassen en moet dagelijks werken en heeft nog duizend andere verplichtingen. Ze houdt nog steeds van hardlopen. Nou in principe doet ze dat wel maar ze heeft zo verschrikkelijk weinig tijd. Haar werkdagen zijn zo ontzettend lang en vermoeiend dat ze 's avonds nog amper energie heeft voor een rondje om het blokje. Het is niet dat ze niet gemotiveerd is. Ze wil dolgraag gaan. Het ligt aan haar huisdier - een naar beest dat na een zware dag zijn kop uitsteekt en tegen haar begint te praten: de Schweinehund.

'Weet je', zegt die dan, 'je bent eigenlijk veel te moe om nog te sporten. Je hebt nog maar zo weinig energie dat je toch niks zou presteren vandaag. Je lichaam heeft rust verdiend na zo een zware dag. Kijk eens naar deze mooie, zachte bank. Zou het niet veel fijner zijn om daarop te ploffen en niks meer te doen?' En dan weet de meid niet meer goed wat ze moet zeggen. Hij heeft wel een punt die Schweinehund. Maar ze weet dat ze er spijt van zou krijgen als ze naar hem luistert. Misschien zou ze maar heel even kunnen gaan zitten? Slechts vjf minuten ontspannen? Maar heeft ze gisteren ook al geprobeerd met het gevolg dat haar lichaam er zo lekker zwaar van werd dat ze niet meer kon opstaan. De Schweinehund wordt sterker naarmate ze aan hem toegeeft. En als hij ook maar een beetje gelijk krijgt laat hij haar niet meer los.

Gelukkig is de meid inmiddels zo slim om preventieve maatregelen te nemen. Vanochtend heeft ze haar sportkleren al uitgezocht en op de bank gelegd. Haar hardloopschoenen staan voor deur - klaar om te gaan. In de avond komt ze thuis en de Schweinhund begint al weer te zeuren: 'Ga lekker zitten meid. Je hebt genoeg gedaan vandaag.' Deze keer maakt hij echter weinig kans. 'Hou je mond', roepen mijn hardloopschoenen, 'we staan hier niet voor niks de hele dag te wachten.' Ik geef hun gelijk en 10 minuten later, buiten in de bossen, ben ik al weer vergeten dat ik moe was.

Stapje voor stapje

Het is makkelijk om goede voornemens te maken. Vooral als het doel nog zo ver weg is. Alle moeilijkheden waar je tegen aan kan lopen lijken nog verwaarloosbaar. Terwijl we dit soort valkuilen allemaal te goed kennen trappen we er toch elke keer weer in. Mijn voornemen om een marathon te lopen is op deze manier ook al de een of andere keer gesnuiveld. Een jaar voorbereidingstijd? Prima, dan is het vast niet erg als ik de training vandaag even oversla. Omdat het slecht weer is. Omdat ik moe ben. Omdat de ozongehalte in de lucht mijn kans op haaruitval zou kunnen verhogen als ik me te veel inspan... Een half jaar later heb ik dan ineens al 20 trainingen overgeslagen zodat het niet meer verstandig lijkt om er nog mee door te gaan.

Hoe kan ik ervoor zorgen dat het mij deze keer niet overkomt? Gewoon door niet op lange termijn te plannen. Ook al lijkt de marathon zelf nog ver weg kan ik mij tot dan nog een paar keer laten uitdagen. Tussen 0 en 42 kilometer zijn er namelijk nog een aantal andere afstanden die de moeite waard zijn en die ook eerder haalbaar zijn. Dat ik volgend jaar in april wil deelnemen aan de Marathon Rotterdam wil niet zeggen dat ik mezelf daarvoor niet ook op andere wedstrijden mag uitputten. Daardoor heb ik altijd een doel voor ogen dat dichtbij is. Dit houdt me gemotiveerd en ik kan het grote doel in kleinere stappen benaderen. Het wordt moeilijk om dan een training over te slaan omdat ik op de wedstrijd over twee weken toch ook wil presteren. Ineens lijkt het weer heelemaal niet meer zo slecht en de vermoeidheid zal na het lopen waarschijnlijk wel verdwenen zijn.

Om op woorden ook daden te laten volgen heb ik de eerste inschrijving al ingediend. Ik ga deze maand afsluiten met een bescheiden wedstrijdje van 6 kilometer  - de Promenadenloop in Tiel. De afstand zelf is voor ervaren hardlopers natuurlijk geen uitdaging. De tijd waarin men de afstand wil lopen misschien wel. Dus: hoeveel snelheid kan ik nog opbouwen deze maand? Gaan we beginnen!

Marathon? Ja, ik wil!

Voor de ene is het gekkenwerk, voor de andere een droom... de marathon blijft voor de meeste van ons een mysterie. Wat bezield mensen om de beroemde afstand van 42.195 kilometer te rennen? En sommige doen het niet slechts een keer: de Ethiopische hardloopheld Haile Gebrselassie liep dit jaar zijn 16e marathon. Waarschijnlijk staat iedereen stil van al die wilskracht en discipline die hij daarvoor kon opbrengen. Ik zeker wel. Sinds mijn eerste halve marathon weet ik wel wat af van de vermoeidheid die je onderweg overkomt. Het moment waar je lichaam geen reserves meer heeft en alleen een ijzere wil je nog helpt om door te zetten. Ik wil niet beginnen over de spierpijn de dag daarna of al die trainingskilometers die je tijdens de voorbereiding moet afleggen. En dan heb ik het maar over de helft van de 42 kilometer.

Toch ben ik sinds jaren gefascineerd door het fenomeen marathon. Terwijl ik het idee om er zelf een te lopen doodeng vind. Een afstand waarop je jezelf tegen komt, waarop je doorzettingsvermogen en je wilskracht keihard uitgedaagd worden. Je gaat over je grenzen heen  - veel verder dan dat je daarvoor verwacht zou hebben. De fascinatie laat me echter niet los. Het idee blijft door mijn hoofd spoken elke keer wanneer ik mijn hardloopschoenen weer aantrek. Dit is de reden waarom ik nu zeg: Ja, ik wil! En ik begin niet met oud & nieuw maar vandaag!