Ik heb me nooit zo beroerd gevoeld tijdens een wedstrijd. Had al gauw het gevoel dat ik tegen mijn lichamelijke grens aan zat. Mij hartslagmeter gaf me gelijk - na niet eens 5 minuten zat mijn hartslag al op 180 terwijl ik nog niet eens op volle snelheid liep. De lichte zeurende pijn in mijn long gaf aan dat daar nog een hoop vieze griepslijm zat die ik eerder niet zo had opgemerkt. Maar goed, ik sta bekend om mijn eigenwijsheid - dus we rennen gewoon door!
Met pijn en moeite bereikte ik de finish binnen 29:05 minuten. Helemaal buiten adem registreerde ik niet dat mijn naam werd omgeroepen. Een jonge vrouw gaf me een hand en feliciteerde me - en ik keek haar gewoon stomverbaasd aan. Lachend legde ze me uit dat ik de derde plek had gehaald. Mijn mond klapte open. Dit had ik nooit verwacht. Ik kon er ook even niet over nadenken omdat ik nog er mee bezig was om weer adem te halen.
Niet eens 5 minuten later besefte ik het wel en de euforie doorstroomde mijn van top tot teen. Alle pijn en zweet was vergeten zodra ik op het trapje stond en mijn bekertje kreeg. Dit is de perfecte boost om door te gaan naar de volgende uitdaging!
De loop zelf is een ideale optie voor een proefloopje tussendoor: niet te druk en lekker overzichtelijk. We liepen 4 rondjes van 1500 meter door het centrum van Tiel. Aangezien de opkomst aan deelnemers niet zo hoog is (er liepen 84 mensen de 6 of de 9 kilometer) is het ook handig om kleinere rondjes te laten lopen. Zo zijn er altijd andere lopers in het zicht en je komt in het centrum genoeg kijkers tegen. Ik had voor de loop nog een fanclubje gevonden in het Cafe Bas. Heel erg bedankt aan de aardige mannen die extra de kroeg uit kwamen om me aan te moedigen (met zelf beschilderde bierviltjes). Daardoor ben ik toch het tempo vol blijven houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten