De hele middag hang ik als een natte zak op mijn stoel. Ik heb al 10 bakken koffie achterover gegooid maar ik voel me zo lam dat ik niet eens opsta om te gaan plassen (nou, uiteindelijk toch wel... wat moet, dat moet!). Mijn trein heeft vertraging. Onderweg naar Nijmegen val ik al in slaap. Toen de conducteur me wakker schudde werd ik chagrijnig. Ik wil niks meer doen vanavond. Ik wil op de bank ploffen, onder mijn dekentje kruipe zodat alleen nog maar mijn neus uitsteekt. Ik wil chocola eten en Bridget Jones kijken en me zielig voelen en dan in foetushouding in mijn bed gaan liggen totdat ik huilend in slaap val.
De planning voor de avond stond vast toen ik uit de bus stapte - een half uur later dan normaal gesproken. 'Schijt aan mijn trainingsschema', dacht ik vastbesloten. En toen stuurde de hardloopgod me een teken dat mijn besluit rapide deed veranderen. Op de stoepweg aan de overkant liep een man hard. Hij had een behoorlkijke buik die ritmisch lilde. Zijn hoofd was in een donker rood gekleurd en hij hijgde zo hard dat ik hem nog kon horen toen ik al om de hoek was. Een waarschuwing? Of gewoon de ironie van het leven?
Hoe dan ook, thuis trek ik mijn hardloopschoenen aan en een kwartier later ben ik buiten. Ik begin in een redelijk hard tempo. Kleine 5 kilometer, kort maar krachtig. Ik voel me goed. Kennelijk heb ik een hoop energie - negatieve energie in vorm van nare gedachten die me de hele dag aan het treiteren waren. Mooi, die mogen van mij graag op de weg blijven. Ik versnel het tempo nog eens. Tok, tok, tok... de gedachten vallen van me af en breken stuk op het asfalt, net als rauwe eieren. Met elke stap voel ik me een stuk lichter. Ik kijk op mijn hoorloge - prima tijd! Maar daar zit nog meer in. Ik loop nu op hooge snelheid. Mijn hartslagmeter piept om me te waarschuwen. Schijt! Ik ren door totdat ik weer thuis ben. Ik voel me prachtig en ben fitter dan gedurend de hele trieste middag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten