Lofzang op oktober

Het is een jaarlijks terugkerend verschijnsel: elk voorjaar zitten de bossen en parken in een keer vol met enthousiaste hardlopers die met begin van het najaar net zo snel weer verdwijnen. Wat de door de warme zonnestralen uit de hollen wordt gelokt kruipt ook bij regen en kou ook heel snel weer terug. Hardlopen is voor veel mensen seizoensgebonden. Alleen de koppige fanaten zijn voldoende waterproof om hun training ook in de herfst en in de winter vol te houden.

Gelukkig heeft de herfst dit jaar rekening gehouden met onze sportieve doelen: zon, zon en nog eens zon. Wat heb ik genoten van de lange loopjes in de herfstbossen. Bonte bladeren knisteren onder mijn voeten. Ik ben omgeven door prachtige kleuren. Het zonlicht  reflecteert in honderd tinten rood, bruin, geel en oranje. en ik inhaleer alle kleuren met de koude lucht. En ik hou van de kou. Terwijl de wandelaars die ik tegen kom schaals en dikke jassen dragen laat ik mijn blote armen en benen door de frisse herfstwind strelen. Ik ben bijna een beetje teleurgesteld wanneer mijn rondje erop zit. Mijn lichaam laat er niks van merken dat hij anderhalf uur lang keihard moest werken. In mijn hoofd draag ik de bonte kleuren me voor de rest van de dag.

Laten we dus hopen dat het een mooie winter gaat worden. Dan lopen de langen afstanden zich helemaal van zelf en de seizoenslopers kunnen ook een keer genieten van de heerlijk koude winterlucht.

Hardloop Helden - De moeder van de running chicks

Kathrine Switzer was de eerste vrouw die de Boston Marathon liep. Toen, in de jaren 60, gold het voor vrouwen nog niet als chique om in het openbaar te zweten en waren hardlopsters een zeldzaam gezicht. Kathrine gaf zich op door alleen haar voorletters (K.V) en haar achternaam te vermelden.

Niet dat de marathon voor vrouwen verboden was maar in 1967 was de marathon een discipline voor mannen. Bovendien dacht men niet dat vrouwen de fysieke capaciteiten voor een dergelijke afstand zouden hebben. Daarom reageerden leden van de organisatie ook niet even charmant toen men Kathrine zag lopen. Meerdere mannen liepen achter haar aan en probeerden haar startnummer te pakken te krijgen. Eentje paktje haar bij haar schouders en schreeuwde tegen haar dat ze uit de race moest.

Dankzij de woorden van haar trainer en een knappe body blok door haar vriendje kon Kathrine zich afzetten. Ze was bang om weer achtervolgd te worden en rende met kwieke pas door. De angst veranderde echter in woede op de bekrompen mannelijke opvattingen. Dit gaf haar juist nog meer energie om succesvol te finishen.
Na de marathon wijde Kathrine haar leven aan het promoten van vrouwen die (willen) hardlopen. Ze initiëerde hardloopevenementen voor vrouwen in de hele wereld en bereikte de toelating voor de Olympische marathon voor alle vrouwen. Zij is het toonbeeld voor alle hardlopsters!

Als rauwe eieren

 De hele middag hang ik als een natte zak op mijn stoel. Ik heb al 10 bakken koffie achterover gegooid maar ik voel me zo lam dat ik niet eens opsta om te gaan plassen (nou, uiteindelijk toch wel... wat moet, dat moet!). Mijn trein heeft vertraging. Onderweg naar Nijmegen val ik al in slaap. Toen de conducteur me wakker schudde werd ik chagrijnig. Ik wil niks meer doen vanavond. Ik wil op de bank ploffen, onder mijn dekentje kruipe zodat alleen nog maar mijn neus uitsteekt. Ik wil chocola eten en Bridget Jones kijken en me zielig voelen en dan in foetushouding in mijn bed gaan liggen totdat ik huilend in slaap val.

De planning voor de avond stond vast toen ik uit de bus stapte - een half uur later dan normaal gesproken. 'Schijt aan mijn trainingsschema', dacht ik vastbesloten. En toen stuurde de hardloopgod me een teken dat mijn besluit rapide deed veranderen. Op de stoepweg aan de overkant liep een man hard. Hij had een behoorlkijke buik die ritmisch lilde. Zijn hoofd was in een donker rood gekleurd en hij hijgde zo hard dat ik hem nog kon horen toen ik al om de hoek was. Een waarschuwing? Of gewoon de ironie van het leven?

Hoe dan ook, thuis trek ik mijn hardloopschoenen aan en een kwartier later ben ik buiten. Ik begin in een redelijk hard tempo. Kleine 5 kilometer, kort maar krachtig. Ik voel me goed. Kennelijk heb ik een hoop energie - negatieve energie in vorm van nare gedachten die me de hele dag aan het treiteren waren. Mooi, die mogen van mij graag op de weg blijven. Ik versnel het tempo nog eens. Tok, tok, tok... de gedachten vallen van me af en breken stuk op het asfalt, net als rauwe eieren. Met elke stap voel ik me een stuk lichter. Ik kijk op mijn hoorloge - prima tijd! Maar daar zit nog meer in. Ik loop nu op hooge snelheid. Mijn hartslagmeter piept om me te waarschuwen. Schijt! Ik ren door totdat ik weer thuis ben. Ik voel me prachtig en ben fitter dan gedurend de hele trieste middag. 

Heavy Running Metal!

Het wordt koud in Nederland. En de dagen worden korter. En het gaat steeds vaker vies regenen. Hardlopen? Verleidelijk.... niet dus!

Desondanks is deze week mijn trainingsschema voor de halve marathon in Egmond van start gegaan. Dit betekent dat mijn trainingsafstanden steeds langer zullen worden. De eerste test van 10 kilometer is over twee weken al bij de 10 van Cuijk.

Afgelopen weekend was het nog prachtig weer maar regenbuien en wind zullen mijn motivatie waarschijnlijk flink gaan dempen de aankomende tijd. En dan een tot twee uur lang in mijn eentje door de modder rennen? Vooruit maar, want gelukkig heb ik nog mijn mp3-speler.
Mijn top10 hardloop-nummers van deze maand:

1. Iron Maiden - Bring your daughter to the slaughter
2. In this Moment - Blazin'
3. In Flames - Take this life
4. Kreator - Phobia
5. Arch Enemy - Nemesis
6. Onslaught - Godhead
7. Anthrax - I am the law
8. Steel Panther - Supersonic sex machine
9. Black Label Society - Say what you will
10. Mötley Crüe - Saints of L.A.

Met pijn en moeite... naar het trapje!

Even een kort rapportje over de Promenadenloop in Tiel:

Ik heb me nooit zo beroerd gevoeld tijdens een wedstrijd. Had al gauw het gevoel dat ik tegen mijn lichamelijke grens aan zat. Mij hartslagmeter gaf me gelijk - na niet eens 5 minuten zat mijn hartslag al op 180 terwijl ik nog niet eens op volle snelheid liep. De lichte zeurende pijn in mijn long gaf aan dat daar nog een hoop vieze griepslijm zat die ik eerder niet zo had opgemerkt. Maar goed, ik sta bekend om mijn eigenwijsheid - dus we rennen gewoon door!

Met pijn en moeite bereikte ik de finish binnen 29:05 minuten. Helemaal buiten adem registreerde ik niet dat mijn naam werd omgeroepen. Een jonge vrouw gaf me een hand en feliciteerde me - en ik keek haar gewoon stomverbaasd aan. Lachend legde ze me uit dat ik de derde plek had gehaald. Mijn mond klapte open. Dit had ik nooit verwacht. Ik kon er ook even niet over nadenken omdat ik nog er mee bezig was om weer adem te halen.

Niet eens 5 minuten later besefte ik het wel en de euforie doorstroomde mijn van top tot teen. Alle pijn en zweet was vergeten zodra ik op het trapje stond en mijn bekertje kreeg. Dit is de perfecte boost om door te gaan naar de volgende uitdaging!

De loop zelf is een ideale optie voor een proefloopje tussendoor: niet te druk en lekker overzichtelijk. We liepen 4 rondjes van 1500 meter door het centrum van Tiel. Aangezien de opkomst aan deelnemers niet zo hoog is (er liepen 84 mensen de 6 of de 9 kilometer) is het ook handig om kleinere rondjes te laten lopen. Zo zijn er altijd andere lopers in het zicht en je komt in het centrum genoeg kijkers tegen. Ik had voor de loop nog een fanclubje gevonden in het Cafe Bas. Heel erg bedankt aan de aardige mannen die extra de kroeg uit kwamen om me aan te moedigen (met zelf beschilderde bierviltjes). Daardoor ben ik toch het tempo vol blijven houden.