Kleed je uit!

De eerste vorst is al geweest. We gaan de winter in. Hoog tijd dus om voor warme kleren te zorgen - ook voor het hardlopen. Maar hoe warm is nou echt nodig? Twee jaar terug liep ik vaker met mijn toenmalige vriendin Berenice. Iedereen die ons zag rennen moest waarschijnlijk denken dat wij in verschillende klimaatzones lopen. Zij droeg minimaal vijf laagjes stof plus muts, schaal en handschoenen. Ik trok er alleen bij heel koud weer een lange broek aan en meestal kleedde ik me halverwege toch nog uit (niet zo ver echter als de mannen op de foto).

Hoeveel kleding moet je nou dragen bij koud weer?

1. Beter iets te weinig dan iets te veel! Dat staat in de deelnemers-informatie van de 7heuvelenloop. Elk jaar zijn er veel beginnende lopers die meerdere lagjes kleding dragen en het na een half uur inspanning veel te warm krijgen. Ben je bang om het onderweg koud te krijgen? Draag dan een vest of jas die je onderweg makkelijk kunt uitdoen.

2. Blijf niet te lang buiten staan als je klaar bent met trainen. Je huid is dan vochtig van het zweten en je koelt snel af. Ga snel naar binnen, trek de kleren uit en ga lekker onder de warme douche staan.

3. Je oren en handen hebben wel wat extra bescherming verdiend aangezien de meeste warmte in je romp verblijft. Handschoenen en muts zijn dus een aanrader ook als je voor de rest in je blootje wil lopen.

 

To the hills

Pijn!
Mijn benen zijn lam.
Ik weet nu al dat ik morgen niet meer kan lopen.
Dat was de laatste 7heuvelenloop voor mij.

Nou, dat zei ik vorig jaar ook al. Toch ben ik de pijn een half jaar later weer vergeten en schrijf me overnieuw in voor de mooiste loop van Nederland.
Het blijft ook gewoon een prachtig rondje. De eerste 5 kilometer lijkt het allemaal nog makkelijk met twee kleine heuveltjes die je bijna niet opmerkt. Zodra je echter in Groesbeek bent aangekomen houdt het pret-lopen op. De Zevenheuvelenweg scheidt het kaf van de koren en wie te hard van stapel is gelopen wordt gestraft. Terwijl je jezelf de vierde heuvel omhoog sleept valt je blik op het aardige bordje welke je vertelt dat je pas op de helft bent.

Bij kilometer 10 ben je net weer enigszins hersteld - en de volgende heuvel staat op jou te wachten. Deze vind ik altijd de ergste omdat je alleen ziet hoe het omhoog gaat maar niet hoe ver (en ja, hij is lang). Gelukkig kon mijn mp3-speler precies aanvoelen wat ik nodig had en het liedje trok me het laatste stuk omhoog.

Vanaf daar hoef je alleen nog naar huis te lopen. En dat ging prima. Na 15 kilometer (in 1:17:22, volgens eigen hoorloge) bereikte ik tevreden de finish. Volgens mijn benen kan ik vandaag geen meter meer lopen. En morgen ook niet. En überhaupt nooit meer. Maar goed, ik zie het morgen weer ;-)

Hardloophelden: de helpers van Joplin

Nooit zullen de bewoners van Joplin, Missouri deze dag vergeten. Op 22 mei 2011 vernielde een tornado van de sterkte EF5 - van de categorie 'super sterk'- het grootste gedeelte van de stad. De hele infrastructuur lag plat en 162 mensen overleden in de storm.

Genoeg redenen dus om de jaarlijkse Boomtown Days halve marathon van Joplin af te lasten. De stad was er na de ramp niet aan toe. Maar Audie Dennis, voorzitter van het evenement, had een beter idee: de hardloopwedstrijd werd opnieuw georganiseerd als de Boomtown Run Day of Service.

Vanuit de hele VS kwamen meer dan 300 hardlopers om inwoners van Joplin te helpen met opruimen. Zes uur lang waren mensen bezig om met scheppen, zagen en hun blote handen weer orde in de verwoeste stad te scheppen. Als eerbetoon ontvingen alle helpers een finisher medaille vanuit de race-commissie.

Toch de deelnemers gaven nog meer dan hun spieren en zweet. In totaal 900 mensen doneerden hun inschrijfgeld zodat in totaal $37.000 bij elkaar kwamen waarmee de stad weer opgebouwd kon worden.
Het hardloopevenment zal in 2013 herhaald worden als een herdenkingswedstrijd.

Lofzang op oktober

Het is een jaarlijks terugkerend verschijnsel: elk voorjaar zitten de bossen en parken in een keer vol met enthousiaste hardlopers die met begin van het najaar net zo snel weer verdwijnen. Wat de door de warme zonnestralen uit de hollen wordt gelokt kruipt ook bij regen en kou ook heel snel weer terug. Hardlopen is voor veel mensen seizoensgebonden. Alleen de koppige fanaten zijn voldoende waterproof om hun training ook in de herfst en in de winter vol te houden.

Gelukkig heeft de herfst dit jaar rekening gehouden met onze sportieve doelen: zon, zon en nog eens zon. Wat heb ik genoten van de lange loopjes in de herfstbossen. Bonte bladeren knisteren onder mijn voeten. Ik ben omgeven door prachtige kleuren. Het zonlicht  reflecteert in honderd tinten rood, bruin, geel en oranje. en ik inhaleer alle kleuren met de koude lucht. En ik hou van de kou. Terwijl de wandelaars die ik tegen kom schaals en dikke jassen dragen laat ik mijn blote armen en benen door de frisse herfstwind strelen. Ik ben bijna een beetje teleurgesteld wanneer mijn rondje erop zit. Mijn lichaam laat er niks van merken dat hij anderhalf uur lang keihard moest werken. In mijn hoofd draag ik de bonte kleuren me voor de rest van de dag.

Laten we dus hopen dat het een mooie winter gaat worden. Dan lopen de langen afstanden zich helemaal van zelf en de seizoenslopers kunnen ook een keer genieten van de heerlijk koude winterlucht.

Hardloop Helden - De moeder van de running chicks

Kathrine Switzer was de eerste vrouw die de Boston Marathon liep. Toen, in de jaren 60, gold het voor vrouwen nog niet als chique om in het openbaar te zweten en waren hardlopsters een zeldzaam gezicht. Kathrine gaf zich op door alleen haar voorletters (K.V) en haar achternaam te vermelden.

Niet dat de marathon voor vrouwen verboden was maar in 1967 was de marathon een discipline voor mannen. Bovendien dacht men niet dat vrouwen de fysieke capaciteiten voor een dergelijke afstand zouden hebben. Daarom reageerden leden van de organisatie ook niet even charmant toen men Kathrine zag lopen. Meerdere mannen liepen achter haar aan en probeerden haar startnummer te pakken te krijgen. Eentje paktje haar bij haar schouders en schreeuwde tegen haar dat ze uit de race moest.

Dankzij de woorden van haar trainer en een knappe body blok door haar vriendje kon Kathrine zich afzetten. Ze was bang om weer achtervolgd te worden en rende met kwieke pas door. De angst veranderde echter in woede op de bekrompen mannelijke opvattingen. Dit gaf haar juist nog meer energie om succesvol te finishen.
Na de marathon wijde Kathrine haar leven aan het promoten van vrouwen die (willen) hardlopen. Ze initiëerde hardloopevenementen voor vrouwen in de hele wereld en bereikte de toelating voor de Olympische marathon voor alle vrouwen. Zij is het toonbeeld voor alle hardlopsters!

Als rauwe eieren

 De hele middag hang ik als een natte zak op mijn stoel. Ik heb al 10 bakken koffie achterover gegooid maar ik voel me zo lam dat ik niet eens opsta om te gaan plassen (nou, uiteindelijk toch wel... wat moet, dat moet!). Mijn trein heeft vertraging. Onderweg naar Nijmegen val ik al in slaap. Toen de conducteur me wakker schudde werd ik chagrijnig. Ik wil niks meer doen vanavond. Ik wil op de bank ploffen, onder mijn dekentje kruipe zodat alleen nog maar mijn neus uitsteekt. Ik wil chocola eten en Bridget Jones kijken en me zielig voelen en dan in foetushouding in mijn bed gaan liggen totdat ik huilend in slaap val.

De planning voor de avond stond vast toen ik uit de bus stapte - een half uur later dan normaal gesproken. 'Schijt aan mijn trainingsschema', dacht ik vastbesloten. En toen stuurde de hardloopgod me een teken dat mijn besluit rapide deed veranderen. Op de stoepweg aan de overkant liep een man hard. Hij had een behoorlkijke buik die ritmisch lilde. Zijn hoofd was in een donker rood gekleurd en hij hijgde zo hard dat ik hem nog kon horen toen ik al om de hoek was. Een waarschuwing? Of gewoon de ironie van het leven?

Hoe dan ook, thuis trek ik mijn hardloopschoenen aan en een kwartier later ben ik buiten. Ik begin in een redelijk hard tempo. Kleine 5 kilometer, kort maar krachtig. Ik voel me goed. Kennelijk heb ik een hoop energie - negatieve energie in vorm van nare gedachten die me de hele dag aan het treiteren waren. Mooi, die mogen van mij graag op de weg blijven. Ik versnel het tempo nog eens. Tok, tok, tok... de gedachten vallen van me af en breken stuk op het asfalt, net als rauwe eieren. Met elke stap voel ik me een stuk lichter. Ik kijk op mijn hoorloge - prima tijd! Maar daar zit nog meer in. Ik loop nu op hooge snelheid. Mijn hartslagmeter piept om me te waarschuwen. Schijt! Ik ren door totdat ik weer thuis ben. Ik voel me prachtig en ben fitter dan gedurend de hele trieste middag. 

Heavy Running Metal!

Het wordt koud in Nederland. En de dagen worden korter. En het gaat steeds vaker vies regenen. Hardlopen? Verleidelijk.... niet dus!

Desondanks is deze week mijn trainingsschema voor de halve marathon in Egmond van start gegaan. Dit betekent dat mijn trainingsafstanden steeds langer zullen worden. De eerste test van 10 kilometer is over twee weken al bij de 10 van Cuijk.

Afgelopen weekend was het nog prachtig weer maar regenbuien en wind zullen mijn motivatie waarschijnlijk flink gaan dempen de aankomende tijd. En dan een tot twee uur lang in mijn eentje door de modder rennen? Vooruit maar, want gelukkig heb ik nog mijn mp3-speler.
Mijn top10 hardloop-nummers van deze maand:

1. Iron Maiden - Bring your daughter to the slaughter
2. In this Moment - Blazin'
3. In Flames - Take this life
4. Kreator - Phobia
5. Arch Enemy - Nemesis
6. Onslaught - Godhead
7. Anthrax - I am the law
8. Steel Panther - Supersonic sex machine
9. Black Label Society - Say what you will
10. Mötley Crüe - Saints of L.A.

Met pijn en moeite... naar het trapje!

Even een kort rapportje over de Promenadenloop in Tiel:

Ik heb me nooit zo beroerd gevoeld tijdens een wedstrijd. Had al gauw het gevoel dat ik tegen mijn lichamelijke grens aan zat. Mij hartslagmeter gaf me gelijk - na niet eens 5 minuten zat mijn hartslag al op 180 terwijl ik nog niet eens op volle snelheid liep. De lichte zeurende pijn in mijn long gaf aan dat daar nog een hoop vieze griepslijm zat die ik eerder niet zo had opgemerkt. Maar goed, ik sta bekend om mijn eigenwijsheid - dus we rennen gewoon door!

Met pijn en moeite bereikte ik de finish binnen 29:05 minuten. Helemaal buiten adem registreerde ik niet dat mijn naam werd omgeroepen. Een jonge vrouw gaf me een hand en feliciteerde me - en ik keek haar gewoon stomverbaasd aan. Lachend legde ze me uit dat ik de derde plek had gehaald. Mijn mond klapte open. Dit had ik nooit verwacht. Ik kon er ook even niet over nadenken omdat ik nog er mee bezig was om weer adem te halen.

Niet eens 5 minuten later besefte ik het wel en de euforie doorstroomde mijn van top tot teen. Alle pijn en zweet was vergeten zodra ik op het trapje stond en mijn bekertje kreeg. Dit is de perfecte boost om door te gaan naar de volgende uitdaging!

De loop zelf is een ideale optie voor een proefloopje tussendoor: niet te druk en lekker overzichtelijk. We liepen 4 rondjes van 1500 meter door het centrum van Tiel. Aangezien de opkomst aan deelnemers niet zo hoog is (er liepen 84 mensen de 6 of de 9 kilometer) is het ook handig om kleinere rondjes te laten lopen. Zo zijn er altijd andere lopers in het zicht en je komt in het centrum genoeg kijkers tegen. Ik had voor de loop nog een fanclubje gevonden in het Cafe Bas. Heel erg bedankt aan de aardige mannen die extra de kroeg uit kwamen om me aan te moedigen (met zelf beschilderde bierviltjes). Daardoor ben ik toch het tempo vol blijven houden.

Gimme fuel!

Vandaag dan mijn eerste uitdaging in de wedstrijd. Niet zo zeer omdat het een lange of intensieve afstand is - we hebben het over 6 kilometer bij de Promenadenloop in Tiel. 'Eitje', zou je denken. Daarom kan ik ook moeilijk uitleggen waar de spanning die nu over mijn rug kruipt ineens vandaan komt. Ik voel me niet helemaal fit wat ondermeer door de restjes griep die nog in mijn lijf zitten kan komen. Toch weet ik dat ik deze loop aankan.

Waarschijnlijk hebben hier meerdere mensen die serieus sporten min of meer last van: hoge verwachtingen aan jezelf. De angst dat het tegen valt met je prestaties. Een wedstrijd is in principe slechts een momentopname van de conditie die je op het moment hebt. Maar wat als deze dag toevallig niet jou dag is. Hoe voorkom ik dat ik ontzettend van mezelf ga balen? - Door achteraf snel naar de kroeg te gaan en met z'n allen een biertje te drinken. Het gaat namelijk niet om de prestatie in vorm van tijd. Het feit dat ik intensief getrained heb voor deze wedstrijd en ook daadwerkelijk mee doe is de eigenlijke prestatie. There we go.... Gimme Fuel!

Beetje ziek?

Keelpijn, snotneus  en kippenvel non-stop : ook al probeer ik het nog keihard te negeren, ok voel me hondsberoerd.  Ik stapel zakdoekjes vol snot op mijn bureau en zit te bibberen terwijl mijn collega’s de ramen open willen gooien.  Het griepje komt eraan.

Ik kijk naar buiten. Grijze wolken en regen. Heel erg motiverend. Vanavond stond eigenlijk een rondje intervallopen op de planning. Ik zit te twijfelen. Moet ik dit beetje verkoudheid maar gewoon negeren en toch maar gaan rennen? Of is het juist verstandig om even een keer over te slaan?

Ik ben in tweestrijd. Aan de ene kant voel ik me echt niet fit en ben ik bang dat het geen efficiënt training zou worden. Aan de andere kant zou ik me wel schuldig voelen wanneer ik oversla. ‘Je stelt je aan’, zegt een stemmetje in mijn hoofd. ‘Het is niet verstandig om te gaan sporten, wanneer je verkouden bent’, is het antwoord van mijn verstand. Het is voor mij altijd een lastige keuze geweest. Wanneer moet ik mezelf uitdagen en wanneer ga ik te ver over mijn grenzen?

Uiteindelijk wint mijn verstand. Misschien omdat het maar blijft regenen en mijn kaakholtes al vol snot zitten. Ik kies voor een relaxte avond op de bank. Relaxt? Nou ja, een avond die overschaduwd wordt door mijn slecht geweten. Het is toch raar dat mensen zo streng voor zichzelf kunnen zijn. We kraken onszelf af voor onze tekortkomingen terwijl we wel begrip hebben voor de zwakheden van anderen. Ik raad het mijn vrienden altijd af om te gaan sporten wanneer ze ziek zijn. In de meeste gevallen valt het training tegen en je gezondheid wordt er niet beter op. Dus waarom moet ik wel gaan?

Ik ga naar bed en hoop dat het morgen weer beter gaat. Het enige voordeel van ziek zijn is dat je daarna weer veel meer zin hebt om je weer te bewegen. Laten we het hopen…

Het sprookje van de Schweinehund

Er leefde ooit een klein meisje die helemaal dol was op hardlopen. Ze vond het te gek om door de bosjes of door de stad te rennen er ze werd er nooit moe van. En ze had voor altijd zo kunnen rennen als ze in een sprookje had geleefd.

Helaas werd ze ouder en de tijd voor sprookjes is inmiddels afgelopen. Het kleine meisje is nu bijna volwassen en moet dagelijks werken en heeft nog duizend andere verplichtingen. Ze houdt nog steeds van hardlopen. Nou in principe doet ze dat wel maar ze heeft zo verschrikkelijk weinig tijd. Haar werkdagen zijn zo ontzettend lang en vermoeiend dat ze 's avonds nog amper energie heeft voor een rondje om het blokje. Het is niet dat ze niet gemotiveerd is. Ze wil dolgraag gaan. Het ligt aan haar huisdier - een naar beest dat na een zware dag zijn kop uitsteekt en tegen haar begint te praten: de Schweinehund.

'Weet je', zegt die dan, 'je bent eigenlijk veel te moe om nog te sporten. Je hebt nog maar zo weinig energie dat je toch niks zou presteren vandaag. Je lichaam heeft rust verdiend na zo een zware dag. Kijk eens naar deze mooie, zachte bank. Zou het niet veel fijner zijn om daarop te ploffen en niks meer te doen?' En dan weet de meid niet meer goed wat ze moet zeggen. Hij heeft wel een punt die Schweinehund. Maar ze weet dat ze er spijt van zou krijgen als ze naar hem luistert. Misschien zou ze maar heel even kunnen gaan zitten? Slechts vjf minuten ontspannen? Maar heeft ze gisteren ook al geprobeerd met het gevolg dat haar lichaam er zo lekker zwaar van werd dat ze niet meer kon opstaan. De Schweinehund wordt sterker naarmate ze aan hem toegeeft. En als hij ook maar een beetje gelijk krijgt laat hij haar niet meer los.

Gelukkig is de meid inmiddels zo slim om preventieve maatregelen te nemen. Vanochtend heeft ze haar sportkleren al uitgezocht en op de bank gelegd. Haar hardloopschoenen staan voor deur - klaar om te gaan. In de avond komt ze thuis en de Schweinhund begint al weer te zeuren: 'Ga lekker zitten meid. Je hebt genoeg gedaan vandaag.' Deze keer maakt hij echter weinig kans. 'Hou je mond', roepen mijn hardloopschoenen, 'we staan hier niet voor niks de hele dag te wachten.' Ik geef hun gelijk en 10 minuten later, buiten in de bossen, ben ik al weer vergeten dat ik moe was.

Stapje voor stapje

Het is makkelijk om goede voornemens te maken. Vooral als het doel nog zo ver weg is. Alle moeilijkheden waar je tegen aan kan lopen lijken nog verwaarloosbaar. Terwijl we dit soort valkuilen allemaal te goed kennen trappen we er toch elke keer weer in. Mijn voornemen om een marathon te lopen is op deze manier ook al de een of andere keer gesnuiveld. Een jaar voorbereidingstijd? Prima, dan is het vast niet erg als ik de training vandaag even oversla. Omdat het slecht weer is. Omdat ik moe ben. Omdat de ozongehalte in de lucht mijn kans op haaruitval zou kunnen verhogen als ik me te veel inspan... Een half jaar later heb ik dan ineens al 20 trainingen overgeslagen zodat het niet meer verstandig lijkt om er nog mee door te gaan.

Hoe kan ik ervoor zorgen dat het mij deze keer niet overkomt? Gewoon door niet op lange termijn te plannen. Ook al lijkt de marathon zelf nog ver weg kan ik mij tot dan nog een paar keer laten uitdagen. Tussen 0 en 42 kilometer zijn er namelijk nog een aantal andere afstanden die de moeite waard zijn en die ook eerder haalbaar zijn. Dat ik volgend jaar in april wil deelnemen aan de Marathon Rotterdam wil niet zeggen dat ik mezelf daarvoor niet ook op andere wedstrijden mag uitputten. Daardoor heb ik altijd een doel voor ogen dat dichtbij is. Dit houdt me gemotiveerd en ik kan het grote doel in kleinere stappen benaderen. Het wordt moeilijk om dan een training over te slaan omdat ik op de wedstrijd over twee weken toch ook wil presteren. Ineens lijkt het weer heelemaal niet meer zo slecht en de vermoeidheid zal na het lopen waarschijnlijk wel verdwenen zijn.

Om op woorden ook daden te laten volgen heb ik de eerste inschrijving al ingediend. Ik ga deze maand afsluiten met een bescheiden wedstrijdje van 6 kilometer  - de Promenadenloop in Tiel. De afstand zelf is voor ervaren hardlopers natuurlijk geen uitdaging. De tijd waarin men de afstand wil lopen misschien wel. Dus: hoeveel snelheid kan ik nog opbouwen deze maand? Gaan we beginnen!

Marathon? Ja, ik wil!

Voor de ene is het gekkenwerk, voor de andere een droom... de marathon blijft voor de meeste van ons een mysterie. Wat bezield mensen om de beroemde afstand van 42.195 kilometer te rennen? En sommige doen het niet slechts een keer: de Ethiopische hardloopheld Haile Gebrselassie liep dit jaar zijn 16e marathon. Waarschijnlijk staat iedereen stil van al die wilskracht en discipline die hij daarvoor kon opbrengen. Ik zeker wel. Sinds mijn eerste halve marathon weet ik wel wat af van de vermoeidheid die je onderweg overkomt. Het moment waar je lichaam geen reserves meer heeft en alleen een ijzere wil je nog helpt om door te zetten. Ik wil niet beginnen over de spierpijn de dag daarna of al die trainingskilometers die je tijdens de voorbereiding moet afleggen. En dan heb ik het maar over de helft van de 42 kilometer.

Toch ben ik sinds jaren gefascineerd door het fenomeen marathon. Terwijl ik het idee om er zelf een te lopen doodeng vind. Een afstand waarop je jezelf tegen komt, waarop je doorzettingsvermogen en je wilskracht keihard uitgedaagd worden. Je gaat over je grenzen heen  - veel verder dan dat je daarvoor verwacht zou hebben. De fascinatie laat me echter niet los. Het idee blijft door mijn hoofd spoken elke keer wanneer ik mijn hardloopschoenen weer aantrek. Dit is de reden waarom ik nu zeg: Ja, ik wil! En ik begin niet met oud & nieuw maar vandaag!