Het sprookje van de Schweinehund

Er leefde ooit een klein meisje die helemaal dol was op hardlopen. Ze vond het te gek om door de bosjes of door de stad te rennen er ze werd er nooit moe van. En ze had voor altijd zo kunnen rennen als ze in een sprookje had geleefd.

Helaas werd ze ouder en de tijd voor sprookjes is inmiddels afgelopen. Het kleine meisje is nu bijna volwassen en moet dagelijks werken en heeft nog duizend andere verplichtingen. Ze houdt nog steeds van hardlopen. Nou in principe doet ze dat wel maar ze heeft zo verschrikkelijk weinig tijd. Haar werkdagen zijn zo ontzettend lang en vermoeiend dat ze 's avonds nog amper energie heeft voor een rondje om het blokje. Het is niet dat ze niet gemotiveerd is. Ze wil dolgraag gaan. Het ligt aan haar huisdier - een naar beest dat na een zware dag zijn kop uitsteekt en tegen haar begint te praten: de Schweinehund.

'Weet je', zegt die dan, 'je bent eigenlijk veel te moe om nog te sporten. Je hebt nog maar zo weinig energie dat je toch niks zou presteren vandaag. Je lichaam heeft rust verdiend na zo een zware dag. Kijk eens naar deze mooie, zachte bank. Zou het niet veel fijner zijn om daarop te ploffen en niks meer te doen?' En dan weet de meid niet meer goed wat ze moet zeggen. Hij heeft wel een punt die Schweinehund. Maar ze weet dat ze er spijt van zou krijgen als ze naar hem luistert. Misschien zou ze maar heel even kunnen gaan zitten? Slechts vjf minuten ontspannen? Maar heeft ze gisteren ook al geprobeerd met het gevolg dat haar lichaam er zo lekker zwaar van werd dat ze niet meer kon opstaan. De Schweinehund wordt sterker naarmate ze aan hem toegeeft. En als hij ook maar een beetje gelijk krijgt laat hij haar niet meer los.

Gelukkig is de meid inmiddels zo slim om preventieve maatregelen te nemen. Vanochtend heeft ze haar sportkleren al uitgezocht en op de bank gelegd. Haar hardloopschoenen staan voor deur - klaar om te gaan. In de avond komt ze thuis en de Schweinhund begint al weer te zeuren: 'Ga lekker zitten meid. Je hebt genoeg gedaan vandaag.' Deze keer maakt hij echter weinig kans. 'Hou je mond', roepen mijn hardloopschoenen, 'we staan hier niet voor niks de hele dag te wachten.' Ik geef hun gelijk en 10 minuten later, buiten in de bossen, ben ik al weer vergeten dat ik moe was.