Kleed je uit!

De eerste vorst is al geweest. We gaan de winter in. Hoog tijd dus om voor warme kleren te zorgen - ook voor het hardlopen. Maar hoe warm is nou echt nodig? Twee jaar terug liep ik vaker met mijn toenmalige vriendin Berenice. Iedereen die ons zag rennen moest waarschijnlijk denken dat wij in verschillende klimaatzones lopen. Zij droeg minimaal vijf laagjes stof plus muts, schaal en handschoenen. Ik trok er alleen bij heel koud weer een lange broek aan en meestal kleedde ik me halverwege toch nog uit (niet zo ver echter als de mannen op de foto).

Hoeveel kleding moet je nou dragen bij koud weer?

1. Beter iets te weinig dan iets te veel! Dat staat in de deelnemers-informatie van de 7heuvelenloop. Elk jaar zijn er veel beginnende lopers die meerdere lagjes kleding dragen en het na een half uur inspanning veel te warm krijgen. Ben je bang om het onderweg koud te krijgen? Draag dan een vest of jas die je onderweg makkelijk kunt uitdoen.

2. Blijf niet te lang buiten staan als je klaar bent met trainen. Je huid is dan vochtig van het zweten en je koelt snel af. Ga snel naar binnen, trek de kleren uit en ga lekker onder de warme douche staan.

3. Je oren en handen hebben wel wat extra bescherming verdiend aangezien de meeste warmte in je romp verblijft. Handschoenen en muts zijn dus een aanrader ook als je voor de rest in je blootje wil lopen.

 

To the hills

Pijn!
Mijn benen zijn lam.
Ik weet nu al dat ik morgen niet meer kan lopen.
Dat was de laatste 7heuvelenloop voor mij.

Nou, dat zei ik vorig jaar ook al. Toch ben ik de pijn een half jaar later weer vergeten en schrijf me overnieuw in voor de mooiste loop van Nederland.
Het blijft ook gewoon een prachtig rondje. De eerste 5 kilometer lijkt het allemaal nog makkelijk met twee kleine heuveltjes die je bijna niet opmerkt. Zodra je echter in Groesbeek bent aangekomen houdt het pret-lopen op. De Zevenheuvelenweg scheidt het kaf van de koren en wie te hard van stapel is gelopen wordt gestraft. Terwijl je jezelf de vierde heuvel omhoog sleept valt je blik op het aardige bordje welke je vertelt dat je pas op de helft bent.

Bij kilometer 10 ben je net weer enigszins hersteld - en de volgende heuvel staat op jou te wachten. Deze vind ik altijd de ergste omdat je alleen ziet hoe het omhoog gaat maar niet hoe ver (en ja, hij is lang). Gelukkig kon mijn mp3-speler precies aanvoelen wat ik nodig had en het liedje trok me het laatste stuk omhoog.

Vanaf daar hoef je alleen nog naar huis te lopen. En dat ging prima. Na 15 kilometer (in 1:17:22, volgens eigen hoorloge) bereikte ik tevreden de finish. Volgens mijn benen kan ik vandaag geen meter meer lopen. En morgen ook niet. En überhaupt nooit meer. Maar goed, ik zie het morgen weer ;-)

Hardloophelden: de helpers van Joplin

Nooit zullen de bewoners van Joplin, Missouri deze dag vergeten. Op 22 mei 2011 vernielde een tornado van de sterkte EF5 - van de categorie 'super sterk'- het grootste gedeelte van de stad. De hele infrastructuur lag plat en 162 mensen overleden in de storm.

Genoeg redenen dus om de jaarlijkse Boomtown Days halve marathon van Joplin af te lasten. De stad was er na de ramp niet aan toe. Maar Audie Dennis, voorzitter van het evenement, had een beter idee: de hardloopwedstrijd werd opnieuw georganiseerd als de Boomtown Run Day of Service.

Vanuit de hele VS kwamen meer dan 300 hardlopers om inwoners van Joplin te helpen met opruimen. Zes uur lang waren mensen bezig om met scheppen, zagen en hun blote handen weer orde in de verwoeste stad te scheppen. Als eerbetoon ontvingen alle helpers een finisher medaille vanuit de race-commissie.

Toch de deelnemers gaven nog meer dan hun spieren en zweet. In totaal 900 mensen doneerden hun inschrijfgeld zodat in totaal $37.000 bij elkaar kwamen waarmee de stad weer opgebouwd kon worden.
Het hardloopevenment zal in 2013 herhaald worden als een herdenkingswedstrijd.

Lofzang op oktober

Het is een jaarlijks terugkerend verschijnsel: elk voorjaar zitten de bossen en parken in een keer vol met enthousiaste hardlopers die met begin van het najaar net zo snel weer verdwijnen. Wat de door de warme zonnestralen uit de hollen wordt gelokt kruipt ook bij regen en kou ook heel snel weer terug. Hardlopen is voor veel mensen seizoensgebonden. Alleen de koppige fanaten zijn voldoende waterproof om hun training ook in de herfst en in de winter vol te houden.

Gelukkig heeft de herfst dit jaar rekening gehouden met onze sportieve doelen: zon, zon en nog eens zon. Wat heb ik genoten van de lange loopjes in de herfstbossen. Bonte bladeren knisteren onder mijn voeten. Ik ben omgeven door prachtige kleuren. Het zonlicht  reflecteert in honderd tinten rood, bruin, geel en oranje. en ik inhaleer alle kleuren met de koude lucht. En ik hou van de kou. Terwijl de wandelaars die ik tegen kom schaals en dikke jassen dragen laat ik mijn blote armen en benen door de frisse herfstwind strelen. Ik ben bijna een beetje teleurgesteld wanneer mijn rondje erop zit. Mijn lichaam laat er niks van merken dat hij anderhalf uur lang keihard moest werken. In mijn hoofd draag ik de bonte kleuren me voor de rest van de dag.

Laten we dus hopen dat het een mooie winter gaat worden. Dan lopen de langen afstanden zich helemaal van zelf en de seizoenslopers kunnen ook een keer genieten van de heerlijk koude winterlucht.

Hardloop Helden - De moeder van de running chicks

Kathrine Switzer was de eerste vrouw die de Boston Marathon liep. Toen, in de jaren 60, gold het voor vrouwen nog niet als chique om in het openbaar te zweten en waren hardlopsters een zeldzaam gezicht. Kathrine gaf zich op door alleen haar voorletters (K.V) en haar achternaam te vermelden.

Niet dat de marathon voor vrouwen verboden was maar in 1967 was de marathon een discipline voor mannen. Bovendien dacht men niet dat vrouwen de fysieke capaciteiten voor een dergelijke afstand zouden hebben. Daarom reageerden leden van de organisatie ook niet even charmant toen men Kathrine zag lopen. Meerdere mannen liepen achter haar aan en probeerden haar startnummer te pakken te krijgen. Eentje paktje haar bij haar schouders en schreeuwde tegen haar dat ze uit de race moest.

Dankzij de woorden van haar trainer en een knappe body blok door haar vriendje kon Kathrine zich afzetten. Ze was bang om weer achtervolgd te worden en rende met kwieke pas door. De angst veranderde echter in woede op de bekrompen mannelijke opvattingen. Dit gaf haar juist nog meer energie om succesvol te finishen.
Na de marathon wijde Kathrine haar leven aan het promoten van vrouwen die (willen) hardlopen. Ze initiëerde hardloopevenementen voor vrouwen in de hele wereld en bereikte de toelating voor de Olympische marathon voor alle vrouwen. Zij is het toonbeeld voor alle hardlopsters!

Als rauwe eieren

 De hele middag hang ik als een natte zak op mijn stoel. Ik heb al 10 bakken koffie achterover gegooid maar ik voel me zo lam dat ik niet eens opsta om te gaan plassen (nou, uiteindelijk toch wel... wat moet, dat moet!). Mijn trein heeft vertraging. Onderweg naar Nijmegen val ik al in slaap. Toen de conducteur me wakker schudde werd ik chagrijnig. Ik wil niks meer doen vanavond. Ik wil op de bank ploffen, onder mijn dekentje kruipe zodat alleen nog maar mijn neus uitsteekt. Ik wil chocola eten en Bridget Jones kijken en me zielig voelen en dan in foetushouding in mijn bed gaan liggen totdat ik huilend in slaap val.

De planning voor de avond stond vast toen ik uit de bus stapte - een half uur later dan normaal gesproken. 'Schijt aan mijn trainingsschema', dacht ik vastbesloten. En toen stuurde de hardloopgod me een teken dat mijn besluit rapide deed veranderen. Op de stoepweg aan de overkant liep een man hard. Hij had een behoorlkijke buik die ritmisch lilde. Zijn hoofd was in een donker rood gekleurd en hij hijgde zo hard dat ik hem nog kon horen toen ik al om de hoek was. Een waarschuwing? Of gewoon de ironie van het leven?

Hoe dan ook, thuis trek ik mijn hardloopschoenen aan en een kwartier later ben ik buiten. Ik begin in een redelijk hard tempo. Kleine 5 kilometer, kort maar krachtig. Ik voel me goed. Kennelijk heb ik een hoop energie - negatieve energie in vorm van nare gedachten die me de hele dag aan het treiteren waren. Mooi, die mogen van mij graag op de weg blijven. Ik versnel het tempo nog eens. Tok, tok, tok... de gedachten vallen van me af en breken stuk op het asfalt, net als rauwe eieren. Met elke stap voel ik me een stuk lichter. Ik kijk op mijn hoorloge - prima tijd! Maar daar zit nog meer in. Ik loop nu op hooge snelheid. Mijn hartslagmeter piept om me te waarschuwen. Schijt! Ik ren door totdat ik weer thuis ben. Ik voel me prachtig en ben fitter dan gedurend de hele trieste middag. 

Heavy Running Metal!

Het wordt koud in Nederland. En de dagen worden korter. En het gaat steeds vaker vies regenen. Hardlopen? Verleidelijk.... niet dus!

Desondanks is deze week mijn trainingsschema voor de halve marathon in Egmond van start gegaan. Dit betekent dat mijn trainingsafstanden steeds langer zullen worden. De eerste test van 10 kilometer is over twee weken al bij de 10 van Cuijk.

Afgelopen weekend was het nog prachtig weer maar regenbuien en wind zullen mijn motivatie waarschijnlijk flink gaan dempen de aankomende tijd. En dan een tot twee uur lang in mijn eentje door de modder rennen? Vooruit maar, want gelukkig heb ik nog mijn mp3-speler.
Mijn top10 hardloop-nummers van deze maand:

1. Iron Maiden - Bring your daughter to the slaughter
2. In this Moment - Blazin'
3. In Flames - Take this life
4. Kreator - Phobia
5. Arch Enemy - Nemesis
6. Onslaught - Godhead
7. Anthrax - I am the law
8. Steel Panther - Supersonic sex machine
9. Black Label Society - Say what you will
10. Mötley Crüe - Saints of L.A.