Keelpijn, snotneus en kippenvel non-stop : ook al probeer ik het nog keihard te negeren, ok voel me hondsberoerd. Ik stapel zakdoekjes vol snot op mijn bureau en zit te bibberen terwijl mijn collega’s de ramen open willen gooien. Het griepje komt eraan.
Ik kijk naar buiten. Grijze wolken en regen. Heel erg motiverend. Vanavond stond eigenlijk een rondje intervallopen op de planning. Ik zit te twijfelen. Moet ik dit beetje verkoudheid maar gewoon negeren en toch maar gaan rennen? Of is het juist verstandig om even een keer over te slaan?
Ik ben in tweestrijd. Aan de ene kant voel ik me echt niet fit en ben ik bang dat het geen efficiënt training zou worden. Aan de andere kant zou ik me wel schuldig voelen wanneer ik oversla. ‘Je stelt je aan’, zegt een stemmetje in mijn hoofd. ‘Het is niet verstandig om te gaan sporten, wanneer je verkouden bent’, is het antwoord van mijn verstand. Het is voor mij altijd een lastige keuze geweest. Wanneer moet ik mezelf uitdagen en wanneer ga ik te ver over mijn grenzen?
Uiteindelijk wint mijn verstand. Misschien omdat het maar blijft regenen en mijn kaakholtes al vol snot zitten. Ik kies voor een relaxte avond op de bank. Relaxt? Nou ja, een avond die overschaduwd wordt door mijn slecht geweten. Het is toch raar dat mensen zo streng voor zichzelf kunnen zijn. We kraken onszelf af voor onze tekortkomingen terwijl we wel begrip hebben voor de zwakheden van anderen. Ik raad het mijn vrienden altijd af om te gaan sporten wanneer ze ziek zijn. In de meeste gevallen valt het training tegen en je gezondheid wordt er niet beter op. Dus waarom moet ik wel gaan?
Ik ga naar bed en hoop dat het morgen weer beter gaat. Het enige voordeel van ziek zijn is dat je daarna weer veel meer zin hebt om je weer te bewegen. Laten we het hopen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten